در رفتگی لگن کودکان

بازارطببازارطب

در رفتگی لگن

لگن یک مفصل گوی و کاسه است. در حالت نرمال، گوی کاملا درون کاسه قرار دارد. در نوزادان و کودکانی که مشکل در رفتگی مادرزادی مفصل لگن را دارند، مفصل لگن به فرم صحیح شکل نگرفته و گوی ممکن است از درون کیسه خود خارج شود.

این ناهنجاری عموما در زمان تولد خود را نشان میدهد، اما ممکن است در سال اول زندگی یک کودک نیز ایجاد شود.

تحقیقات اخیر نشان داده است که محکم بستن پای نوزاد در قنداق به صورتی که زانو ها و لگن در یک راستا صاف قرار بگیرند ریسک در رفتگی لگن را افزایش میدهد.

قنداق کردن نوزاد روش رایجی است. با رعایت نکات لازم باید از آسیب نوزاد هنگام قنداق کردن پیشگیری کرد.

در همه افراد مبتلا به در رفتگی لگن، کاسه تو خالی است، یعنی گوی استخوان ران نمیتواند داخل کاسه قرار بگیرد. گاهی لیگامنتهایی که به جای گیری صحیح مفاصل کمک میکنند، منبسط شده اند. میزان ناتوانی یا نقص لگن بین نوزادانی با ناهنجاری در رفتگی لگن، متفاوت است.

انواع در رفتگی لگن

  1. در رفتگی. در موارد پیشرفته دررفتگی لگن، سر استخوان ران به طور کامل از درون کاسه خارج شده است.
  2. متحرک. در این موارد سر ران داخل کاسه قرار گرفته است اما میتواند هنگام یک فعالیت ورزشی به آسانی از داخل کاسه خارج شود.
  3. در انواع خفیف در رفتگی گلم سر مفصل ران درون کاسه رها شده است و با حرکت کاسه، جابجا میشود از درون آن خارج نمیشود.

 

شیوع در رفتگی لگن

در آمریکا در هر ۱۰۰۰ نوزاد ۱ الی ۲ نفر با این ناهنجاری متولد میشوند. متخصصین اطفال باید نوزادان را بلافاصله پس از تولد از این نظر بررسی کنند.

 

علل در رفتن لگن

علل بروز در رفتگی لگن

این ناهنجاری ژنتیکی و ارثی بوده و در هریک از دو لگن و افراد مختلف میتواند بروز یابد.

مبتلا شدن لگن سمت چپ، شایع تر است.

در شرایط زیر در رفتگی لگن غالب میباشد:

  1. در دختران
  2. در اولین بچه
  3. نوزادانی که با وضعیت بریچ متولد می شوند. به خصوص آنهایی که با وضعیت پاهای بالاتر از شانه ها متولد میشوند.
  4. سابقه فامیلی
  5. کم بودن میزان مایع آمنیوتیک

 

نشانه های در رفتگی لگن

بعضی نوزادانی که با در رفتگی لگن متولد میشوند هیچ نشانه و علائمی ندارند.

اگر علائم زیر را در نوزاد خود مشاهده کردید، به پزشک مراجعه نمایید:

  1. تفاوت در بلندی پاها
  2. تفاوت در پوستی که ران را پوشانده است.
  3. تحرک یا انعطاف پذیری کمتر در یک سمت بدن
  4. راه رفتن روی انگشتان پا، شل راه رفتن یا مانند اردک راه رفتن

آزمایش در رفتگی لگن

  • علاوه بر نشانه های ظاهری، ممکن است پزشک شما تست فیزیکی دقیقی را برای بررسی در رفتگی لگن تجویز کند. مانند شنیدن صدای کلیک هنگام تغییر وضعیت لگن.
  • پزشک ممکن است حرکاتی را روی نوزاد انجام دهد تا وضعیت در رفتن و یا بازگشت مجدد گوی درون کاسه مفصل را بررسی کند.
  • وضعیت لگن نوزادانی با ریسک در رفتگی، بعد از تولد با استفاده از تصاویر اولتراسوند بررسی میشود.
  • عکس برداری با اشعه ایکس برای نشان دادن جزئیات وضعیت مفاصل لگن به کار میرود.

درمان در رفتگی لگن

اگر در رفتگی لگن در هنگام تولد تشخیص داده شود با گچ گرفتن یا آتل بندی قابل درمان است.

در غیر این صورت، ممکن است تا زمان راه رفتن کودک، این ناهنجاری غیر قابل تشخیص بماند. در این صورت درمان پیچیده بوده و تضمینی برای بهبودی کامل وجود نخواهد داشت.

انتخاب شیوه درمان به سن کودک بستگی دارد.

به طور کلی درمان دررفتگی لگن نوزادان، به دو دسته جراحی و غیر جراحی تقسیم میشود.

درمان غیر جراحی در رفتگی لگن

۱- نوزاد تازه متولد شده

لگن نوزاد توسط یک کمربند منعطف، در وضعیت مناسب قرار میگیرد. برای نگاه داشتن گوی در کاسه مفصل، این روش یک الی دو ماه ادامه می یابد. این وسیله برای نگه داشتن مفاصل و استخوان لگن در حالت مناسب طراحی شده و در عین حال حرکت پاهای نوزاد و رسیدگی به او را محدود نمیکند. بعد از طی دوره درمان، لیگامان های اطراف مفصل لگن استحکام یافته و موجب تکامل صحیح کاسه مفصل لگن میشود. میزان مفید بودن این درمان به همراهی والدین وابسته است. پزشک و پرستار به شما آموزش میدهند که چطور کمربند را به طور صحیح ببینید و مراقبت های روزانه نوزاد خود را انجام دهید.

۲- ۱ الی ۶ ماهگی

مانند درمان نوزاد تازه متولد شده، از کمربند مخصوص برای ثابت نگاه داشتن مفاصل در وضعیت مناسب استفاده میشود. این روش حتی در مواردی که مفصل به طور کامل دچار در رفتگی شده، معمولا موفقیت آمیز است. مدت زمان این درمان متغیر است. معمولا باید ۶ هفته به طور دائم  و ۶ هفته به صورت منقطع ازین کمربند استفاده کرد. اگر مفصل لگن با این وسیله در جای مناسب خود قرار نگیرد، پزشک از یک وسیله محکمتر برای ثابت کردن پای نوزاد استفاده میکند. در برخی مواقع، پاها باید در وضعیت صاف، ثابت شوند. پس از بیهوش کردن نوزاد، پزشک مفصل ران و استخوان ها را در وضعیت مناسب قرار داده و قالب گیری میکند. مراقبت از نوزاد در این شرایط، نیاز به دقت دارد.

۳- ۶ ماهه تا دو ساله

نوزادان بزرگتر نیز با جا انداختن و گچ گرفتن تحت درمان قرار میگیرند. ممکن است چند هفته قبل از درمان، تمریناتی برای آمادگی بافت نرم لگن و ران انجام شود تا برای وضعیت جدید استخوان ها آمادگی پیدا کنند.

 

درمان جراحی در رفتگی لگن

۱- ۶ ماهه تا دو ساله

اگر جا انداختن لگن تاثیری نداشته باشد، جراحی باز ضروری است. جراح روی لگن برشی ایجاد میکند تا وضعیت مفاصل و بافت نرم را مشاهده کند. در برخی موارد استخوان ران برای جایگیری صحیح گوی در کاسه، کوتاهتر میشود. در حین جراحی با عکس برداری اشعه ایکس، قرارگیری صحیح مفاصل و استخوان ها بررسی میشود. پس از جراحی پاها و لگن نوزاد گچ گرفته میشود.

۲- بالاتر از ۲ سال

در بعضی کودکان، وضعیت با افزایش سن و فعالیت کودک وخیم تر میشود. جراحی باز و گچ گرفتن در این موارد الزامی است.

 

درمان در رفتگی لگن چقدر طول میکشد؟

پس از جراحی معمولا نیاز به ۲ الی ۳ ماه گچ گرفتن وجود دارد.

ممکن است پزشک در طول این مدت چند بار گچ را تعویض کند.

 

عوارض پس از درمان در رفتگی لگن

  1. کودکان درمان شده ممکن است دیرتر از معمول راه بروند. پس از باز کردن گچ، روند طبیعی به راه افتادن کودک صورت میگیرد.
  2. آسیب های پوستی در اثر استفاده از کمربند یا گچ گرفتن.
  3. تفاوت بلندی پاها. کوتاه شدن ران بسیار نادر است.
    اما به دلیل کاهش جریان خون در ناحیه رشد کننده ران، گاهی کوتاهی یکی از پاها اتفاق می افتد.
  4. گاهی بعد از جراحی اول، دررفتگی عود میکند.
    ممکن است در اوایل خردسالی نیز نیاز به جراحی مفصل لگن وجود داشته باشد.
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

بازارطب

بازار طب از گردهمایی جمعی از متخصصین جوان و به حمایت پزشکان متخصص با بیش از 30 سال سابقه برای خدمت رسانی در تمام حوزه های زخم، استومی، طب سالمندان و تجهیزات توانبخشی برای همیاری و کمک به تمام اقشار جامعه با شعار ” آگاهی بیشتر، سلامتی بیشتر ” شروع به فعالیت کرده است.

مجوزها

مجوزهای بازارطب

تماس با ما

09129236396

ایمیل:
contact[at]bazarteb[dot]com
سبد خرید

سبد خرید شما خالی است.

ورود به سایت