0

پانسمان سوختگی

انواع سوختگی

سوختگی یکی از جراحت های رایج است که ممکن است ناخواسته برای هرکسی رخ دهد. سوختگی های خفیف بدون نیاز به مراقبت پزشکی خاص قابل درمان است. اما سوختگی های شدید و حاد برای جلوگیری از عفونت و کاهش شدت سوزش نیاز به مراقبت های ویژه دارند. سوختگی بر اساس میزان شدت به انواع مختلفی تقسیم می شود. بنابرین آگاهی و تشخیص نوع سوختگی برای تعیین بهترین روش درمان بسیار اهمیت دارد .

سوختگی نوعی آسیب به گوشت یا پوست است که بر اثر گرما، برق، مواد شیمیایی، اصطکاک یا پرتو به وجود می‌آید.

سوختگی‌هایی که تنها بر سطح پوست اثر می‌گذارند را سوختگی‌های سطحی یا سوختگی‌های درجه اول می‌نامند.

سوختگی با ضخامت نسبی یا سوختگی درجه دوم هنگامی اتفاق می‌افتد که لایه‌های زیرین پوست آسیب می‌بینند. در سوختگی با ضخامت کامل یا سوختگی درجه سوم به همه لایه‌های پوست آسیب می‌رسد. در سوختگی نوع چهارم بافت‌های عمیق‌تر مانند عضلات یا استخوان آسیب می‌بینند.

درمان مورد نیاز به شدت سوختگی بستگی دارد. سوختگی‌های سطحی را می‌توان به وسیله مسکن درمان کرد، در حالیکه سوختگی‌های شدیدتر نیازمند درمان مداوم در مراکز سوختگی ویژه می‌باشند. قرار دادن محل سوختگی زیر شیر آب می‌تواند به تسکین درد کمک کند و آسیب را کاهش دهد؛ با این وجود تماس طولانی با آب ممکن است باعث سرمازدگی شود.

در سوختگی با ضخامت نسبی لازم است محل سوختگی را با آب و صابون شست‌وشو داد و سپس پانسمان کرد. مشخص نیست در مورد آبله‌ها باید چه اقدامی انجام داد ولی احتمالاً کار منطقی این است که به آن‌ها دست نزنیم. معمولاً در سوختگی‌های نوع سوم به درمان‌های جراحی مانند پیوند پوست نیاز است.

معمولاً سوختگی‌های وسیع نیازمند چندین مرحله تزریق وریدی هستند زیرا واکنش التهابی متعاقب باعث کم شدن محسوس جریان مویرگ و خیز می‌شود. رایج‌ترین مشکل در رابطه با سوختگی مربوط به عفونت است.

اگرچه سوختگی‌های وسیع می‌توانند باعث مرگ شوند اما درمان‌های جدید که از سال ۱۹۶۰ ابداع شده‌اند به طور قابل توجهی مرگ ناشی از سوختگی را به ویژه در کودکان و نوجوانان کاهش داده‌اند. حدود ۱۱ میلیون نفر در جهان نیازمند درمان دارویی اند و هر ساله ۳۰۰.۰۰۰ نفر در اثر سوختگی می‌میرند.

در آمریکا نزدیک به ۴۰٪ از افرادی که در مراکز سوختگی پذیرش می‌شوند بر اثر صدمات ناشی از سوختگی می‌میرند. پیامد دراز مدت سوختگی در مرحله اول به وسعت سوختگی و سن فرد بستگی دارد.

علت سوختگی

سوختگی‌ها توسط منابع خارجی زیادی از جمله منابع گرمایی، شیمیایی، الکتریکی و تشعشعی به وجود می‌آیند. رایج‌ترین عوامل سوختگی عبارت است از: آتش یا شعله ، آب گرم ، وسایل داغ ، برق و مواد شیمیایی .آسیب‌های ناشی از سوختگی در خانه یا محل کار اتفاق می‌افتند، و اکثر آن‌ها ناخواسته اتفاق می‌افتند.این منابع می‌تواند باعث به وجود آمدن صدمات تنفسی به مجاری تنفسی ویا شش‌ها شود که در ۶٪ سوختگی‌ها رخ می‌دهد.آسیب‌های ناشی از سوختگی اغلب در بین افراد فقیر اتفاق می‌افتد. معمولاً سوختگی‌های مربوط به آتش بیشتر در مناطق سردسیر اتفاق می‌افتد. عوامل ریسک مشخص در کشورهای در حال توسعه شامل آشپزی در فضای باز یا بر روی زمین و همچنین ناتوانی های رشدی در کودکان و بیماری‌های مزمن در بزرگسالان می‌باشد .

مراقبت از زخم

درمان مورد نیاز به شدت سوختگی بستگی دارد. سوختگی‌های سطحی را می‌توان به وسیله مسکن درمان کرد، در حالیکه سوختگی‌های شدیدتر نیازمند درمان مداوم در مراکز سوختگی ویژه می‌باشند. قرار دادن محل سوختگی زیر شیر آب می‌تواند به تسکین درد کمک کند و آسیب را کاهش دهد؛ با این وجود تماس طولانی با آب ممکن است باعث سرمازدگی شود. در سوختگی با ضخامت نسبی لازم است محل سوختگی را با آب و صابون شست‌وشو داد و سپس پانسمان کرد. مشخص نیست در مورد آبله‌ها باید چه اقدامی انجام داد ولی احتمالاً کار منطقی این است که به آن‌ها دست نزنیم. معمولاً در سوختگی‌های نوع سوم به درمان‌های جراحی مانند  پیوست پوست نیاز است. معمولاً سوختگی‌های وسیع نیازمند چندین مرحله تزریق وریدی هستند زیرا واکنش التهابی متعاقب باعث کم شدن محسوس جریان مویرگ می‌شود. رایج‌ترین مشکل در رابطه با سوختگی مربوط به عفونت است.

خنک کردن اولیه (ظرف مدت ۳۰ دقیقه از زمان سوختگی) باعث کاهش میزان و درد سوختگی می‌شود، اما باید در نظر داشت خنک کردن زیاد می‌تواند باعث هیپوترمی شود. نباید در عمل خنک کردن به جای آب خنک۱۰–۲۵ درجه سلسیوس (۵۰٫۰–۷۷٫۰ درجه فارنهایت) از یخ استفاده کرد زیرا استفاده از یخ باعث آسیب بیشتر به محل سوختگی می‌شود.

در سوختگی‌های ناشی از مواد شیمیایی باید محل سوختگی را با مقدار زیاد آب شستشو داد. شستشو با آب و صابون، جدا کردن بافت‌های مرده و بستن زخم جنبه‌های مهم مراقبت از زخم می‌باشند. مشخص نیست در مورد تاول باید چه اقدامی صورت بگیرد. شواهد نشان می‌دهد بهترین کار این است که آن‌ها را به حال خود بگذاریم.

سوختگی‌های درجه دو را باید بعد از دو روز ارزیابی کرد. شواهد اندکی برای تعیین نوع پانسمان و بستن زخم در سوختگی‌های درجه اول و دوم وجود دارد.

عاقلانه‌ ترین این است که سوختگی‌های نوع اول را پانسمان نکرد. اگرچه آنتی بیوتیک‌های موضعی در بیشتر موارد توصیه می‌شود اما شواهد انکی مبنی بر مؤثر بودن آن‌ها وجود دارد. سیلور سولفادیازین (یک نوع آنتی بیوتیک) به هیچ وجه توصیه نمی‌شود زیرا استفاده از آن ممکن است باعث افزایش زمان بهبودی شود. شواهد اندکی وجود دارد که استفاده از نقره یا درمان جراحت به وسیله فشار منفی را توصیه می‌کنند.

نکات قابل توجه در سوختگی

برای سوختگی های شدید تنها از آب تمیز، خالص و سرد یا محلول سالین (سرم نمکی) استفاده کنید. همچنین برای پوشش محل سوختگی از گاز استریل یا پارچه های بسیار تمیز بدون الیاف چسبنده استفاده کنید

قبل از تماس یا پانسمان محل سوختگی دست خود را کاملا بشویید یا در صورات امکان از دستکش استریل استفاده کنید

هرگز تاول های پوست را نترکانید. این کار باعث افزایش احتمال عفونت می شود

توجه داشته باشید که سوختگی های درجه پنجم و ششم هم وجود دارند که تشخیص آنها تنها توسط متخصصین امکان پذیر خواهد بود

افرادی که به دلیل سوختگی درجه سوم به بالا دچار جراحت شده اند لازم است که  توسط آمبولانس به بیمارستان منتقل شوند

هنگام پانسمان و درمان سوختگی های شدید از لوسیون، کرم، روغن، کره، گریس یا هرگونه پماد دیگری استفاده نکنید. زیرا برداشتن این مواد از روی پوست مداوای متخصصین را به تاخیر می اندازد

درمان سوختگی های شدید نیاز به مراقبت های مناسب پزشکی دارد و درمان آن به خودی خود یا توسط اشخاص غیر حرفه ای امکان پذیر نمی باشد. در این موارد هرچه سریعتر به پزشک مراجعه کنید

انواع پانسمان سوختگی

یکی از عوامل موفقیت آمیز در درمان زخم ها مشخص کردن عامل پیدایش زخم می باشد بعد از تعیین عامل اصلی در ایجاد زخم می توانیم بنا بر آن روش های درمانی را انتخاب کنیم .علاوه بر مشخص کردن عامل اصلی در پیدایش زخم انتخاب پانسمان مناسب نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار می باشد .

پانسمان ها را می توان در دودسته قرار داد . پانسمان های مدرن و پانسمان های سنتی

پانسمان های سنتی معمولا دارای یک لایه غیر چسبناک در ناحیه تماس با زخم به عنوان یک لایه جاذب در اطراف زخم می باشند . اما پانسمان های مدرن می توانند شامل آلژینات، هیدروکلوئید، فوم ، هیدروژل و فیلم ترانسپارنت باشند که می توانند بنا بر ویژگی هایی که دارند یک پانسمان ایده آل به شمار آیند .

یک پانسمان خوب پانسمانی است که زمانی که یک زخم رطوبت دارد و به طور کامل خشک نشده است ،رطوبت آن را همانطور که هست حفظ نماید .البته در صورتی که زخمی خشک شده باشد باید یک پانسمان خوب بتواند آن را مرطوب نگه دارد و از خشک شدن آن جلوگیری کند .

پانسمان ها را می توان در سه دسته قرار دارد

  • پانسمان هایی که رطوبت را به زخم می دهند .
  • پانسمان هایی که سبب جذب اگزودا می شوند
  • پانسمان هایی که رطوبت زخم را در همان درجه ای که قرار دارد نگه می دارند .

پانسمان های جاذب

پانسمان های جاذب بیشتر برای زخم هایی که ترشح اگزودای زیادی دارند مورد استفاده قرار می گیرند .این پانسمان ها برای جذب و نگهداری آب از ظرفیت بالایی برخوردارند و در نتیجه برای تعویض نیاز به زمان بیشتری دارند .فوم ها و آلرژینات ها از بهترین پانسمان های جاذب می باشند .

پانسمان های رطوبت دهنده

در صورتی که زخمی خشک شده باشد و یا از قبل خشک باشد و بر زخم بافت های مرده و خشک پوشیده شده باشد باید حتما برای درمان زخم این بافت مرده را ترمیم کرد تا درمان زخم صورت گیرد .با مرطوب نگه داشتن زخم می توانیم به روند درمان زخم کمک فراوانی بکنیم . هیدروژل ها برای این زخم ها مناسب می باشند .

آلرژیت ها

آلرژیت ها در دسته پانسمان های جاذب می باشند و در بین پانسمان های مدرن از قدرت جذب بالایی برخوردارند . این پانسمان با سطح زخم در تماس می باشد و محیط مرطوب برای آن را فراهم می کند و در صورت ترشحات زخم پوششی بد بو ایجاد می کند .

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/ibazart3/public_html/system/library/response.php:72) in /home/ibazart3/public_html/index.php on line 73